Losse stukken.
Feest het leven
Vier de dans
Kijk de leegte
Wacht mild
Oefen geduld
Het komt
Jij gidst en leidt
Opent de deuren
Laat het licht binnen
Creeërt de magie
Lost de pijn
Als je het maar vertrouwt
Als je maar gelooft
Pak die hand
En laat het schijnen.
3 juni 2024
Heb vertrouwen dat je wordt geleid. Jou pad zal zich ontvouwen. Heb geduld. Wees lief en mild. Jij weet wat je moet zeggen. Daar zit het. Jij moet het hen laten voelen. Laten ontdekken. Je weet dit al lang. Je durft niet. Stel je open. Durf het toe te laten. Geef je over. Stel je open voor het licht. Het diepste van je ziel. Je ogere zelf. Luister naar wat wij jou vertellen. Stel je open. Wees ontvankelijk. Alles zit al in jou.
30 januari 2026
Terwijl de natuur kalmer wordt, loslaat, in z’n hol kruipt…
Hier zoveel in beweging. Woelig. Haastig.
Mag ik ook vertragen?
Hunkering naar rust, kalmte, naar binnen keren.
Naar de kern. Mijn pad weer helder zien.
Het is mistig.
Zo mistig.
De herfst in mij laat zich enkel zien in grijze tonen van verdriet. Waar zijn die heerlijke geuren, de knisperende bladeren, het mooie kleurenpalet?
Je hebt dit uit te zitten, te doorvoelen, te voelen wat dat met je doet.
Wie ben je dan? Daar in de stilte? Zonder bladerdek, kaal, ontbloot.
Laat alles van je af vallen, wacht, houd moed.
Mijn bedding is steeds vaker zoek. Ik woel, ga door, lap me op. Hou vol.
De pleisters blijven niet meer kleven. Extra tape, het helpt. Tot het vuil wordt, gaat schuren, breken en irriteren.
Ik plak mezelf bijeen.
Pleistertjes zijn m'n beste vriend. Ik heb ze in allerlei kleuren en maten, met glinsters en confetti. Ja, dat kan ik wel, opleuken, opvrolijken. Wie houd ik voor de gek?
Wegstoppen, weglachen, een glitterende buitenkant. Ik wil dat het voor jou weer leuker wordt. Laat me je dragen.
Ik plak mezelf bijeen. Voor jou ook een?
Maar daaronder gaat het stilaan etteren. Het teert van binnenuit.
Ook met deo en parfum houd je op den duur die stank niet meer buiten.
Mijn glittermantel verliest zijn kracht. De glinstering verdampt.
Het bedotten lukt niet meer. Hoezo ben ik de laatste die dat ziet?
Een bedding - Hoe creëer je die van binnenuit? Hoe bouw je iets dat niet samengehouden en opgeleukt hoeft te worden? Kan er wel vuurwerk ontstaan uit mildheid en zachtheid?
Wie ben ik onder die korst? Wie mag mijn wonden zien? Wie durft heel diep te kijken?
Werd ik de korst die met de pleister van me afviel? Wie ben ik nu nog dan?
Wie is in staat de laatste korsten en lijmrestjes weg te krabben en welke gruwel ziet die dan?
Hoe vertel je wat er binnenin je omgaat? Hoe het gaat? Als je niets meer voelt. Als je niets meer weet. De mist zachtjes vergleed in een ondoorzichtbare sluier.
Wat antwoord je? Als zelfs de allerliefste woorden van je dierbaarste kern je pijn doen en ze het paniekvuur binnenin aanstoken.
Hoe beschrijf je die wereld, waar taal beperkt is tot woorden als leegte, eenzaamheid, inertie.
Hoe is het met jou? Wat is zijn als je hele ik overhoop ligt? Als je niet meer weet of je nog wel iets bent? Je niet weet waar je zelf naartoe bent? Er iets anders in je lichaam huist.